Half twaalf. Ik lig op bed met een boek. Buiten is het stil, op het zachte getik van wat regen na. Een gewone avond, niets bijzonders. Tenminste, dat denk ik.
Langzaam dringt een vreemd geluid door. Eerst ver weg, nauwelijks hoorbaar. Maar het groeit. Het klinkt alsof er een goederentrein recht op het dorp af dendert. Een diep, dreunend geraas dat steeds dichterbij komt.
En dan breekt de hel los.
In een fractie van een seconde verandert de nacht in een chaos van regen, storm en vuur. De lucht flitst onafgebroken wit en blauw. Het lijkt alsof de hemel zelf scheurt. Aan de westkant van het huis klinkt het geweld nog heftiger. De wind giert langs de muren en het huis kraakt onder de druk van de storm.
Ik ren naar beneden.
Daar zie ik iets wat ik nog nooit heb meegemaakt: water stroomt langs het plafond naar binnen. Niet een paar druppels, maar complete stromen. “Shit!”, schiet door mijn hoofd. Snel weer naar boven.
Boven wacht een nog grotere verrassing. De vensterbank staat blank. Het bureau eveneens. Het water komt simpelweg langs de rand van het kozijn naar binnen. Alsof het raam er niet eens zit. Mijn werklaptop grijp ik als eerste. Prioriteiten veranderen razendsnel tijdens een storm.
Paniek neemt langzaam de regie over.
De televisie wordt nat. De stereo krijgt water. Ik grijp handdoeken, nog meer handdoeken en daarna alles wat vocht kan tegenhouden. Stapels verdwijnen voor de ramen. Het voelt als vechten tegen een tegenstander die veel sterker is.
Na een half uur neemt de storm iets af. Tijd om de schade buiten te bekijken.
De achterdeur krijg ik nauwelijks open. Tuinstoelen liggen ertegenaan gedrukt door de wind. Dan maar omlopen.
De aanblik is verschrikkelijk.
Planten liggen plat. Verlichting ligt verspreid over de grond. Takken, bladeren en rommel liggen overal. Je zou er bijna van kunnen huilen. Ondertussen verschijnen ook de buren buiten. Iedereen kijkt verbijsterd om zich heen. De één heeft nog meer schade dan de ander.
Samen lopen we de straat in.
Ver komen we niet.
Een boom blokkeert de weg. Verderop ligt er nog één. Er wordt gesproken over een gaslekkage. Auto’s zijn zwaar beschadigd door omgevallen takken en rondvliegend materiaal. Dit is geen gewone zomerbui meer. Dit is een rampnacht.
Uren later, tegen drie uur, lig ik eindelijk weer op bed.
De storm is voorbij, maar de rust keert niet terug.
Buiten regent het nog zachtjes. Door het open raam hoor ik het geluid van kettingzagen. In de verte klinken sirenes. Mensen lopen nog steeds door de straat, praten met elkaar, bekijken de schade of helpen waar ze kunnen.
Slapen lukt nauwelijks.
Sommige nachten verdwijnen uit je geheugen. Andere blijven voor altijd hangen.
Dit was zo’n nacht.
Linkje naar de site van RTVNoord, klik hier
Ongeveer 1 uur naar de storm, samen met buurtbewoners hebben er de weg gedeeltelijk vrij zodat hulpdiensten er langs kunnen
Het grote rode vlak vertrekt richting Duitsland nadat hij hier veel schade heeft aangericht
Zelfs de volgende morgen is het nog een drama, bellen lukt dus niet meer
Ongeveer 50 meter van mijn woning
Hier zijn de bewoners uit huis gehaald om de komende dagen elders te verblijven
Tsja, die leuke boom waar je vanuit je boerderij naar kijkt, ligt ineens op je dak
Afgelopen middag, meer dan 35 uur later, diverse wegen zijn nog steeds afgesloten, met groot materieel zijn ze bezig om bomen weg te halen
