Met de gemeenteraadsverkiezingen in aantocht heb ik mezelf eens serieus verdiept in de tien partijen die in
mijn gemeente meedoen. Dat leek me een goed idee. Democratisch, betrokken, volwassen… dat werk.
Maar na een avondje lezen en nadenken bleef er van die tien al snel een stuk minder over.
Eén partij viel meteen af. Ik bedoel: we gaan toch niet terug naar 1940–1945. Sommige dingen horen gewoon in het geschiedenisboek thuis en niet op een stembiljet.
Twee andere partijen vielen ook vrij snel af. Voor mij gaan kerk en politiek ongeveer net zo goed samen als haring en slagroom. Vast mensen die het lekker vinden, maar ik sla even over.
Dan was er nog een partij waarvan ik na het lezen van hun programma vooral dacht: Durf ik hier eigenlijk wel op te stemmen? Als je na drie keer lezen nog steeds niet weet wat ze precies willen, wordt het lastig vertrouwen.
Daarna bleven er nog zes over. Tot ik hun programma’s wat beter bekeek. Bij drie daarvan dacht ik al snel: nee… dit is gewoon niet mijn richting. Prima dat ze bestaan, maar mijn stem gaan ze niet krijgen.
En toen waren er nog drie.
En juist daar begint het probleem.
Bij de eerste partij blijf ik steeds hangen bij de lijsttrekker. Doet deze persoon dit voor de gemeente… of vooral voor de eigen eer en glorie? Het blijft een beetje knagen. Ervaringen vanuit het verleden bieden geen garanties voor de toekomst.
De tweede partij heeft het voordeel dat ze sympathiek overkomen. Alleen… ze hebben lokaal, regionaal én landelijk eigenlijk nog nooit iets bereikt. Dat voelt een beetje als stemmen op een voetbalclub die al twintig jaar onderaan staat, maar wel belooft dat het volgend seizoen echt anders wordt.
En dan de derde partij. Tot voor kort mijn partij. Alleen zijn ze in mijn beleving zo ver weggezakt dat er niet eens meer iemand uit mijn eigen dorp op de lijst staat. Dat voelt toch een beetje alsof je favoriete café ineens alleen nog maar onbekende barmannen heeft.
Kortom: ik zit met drie partijen en drie twijfels.
Niet stemmen is het domste wat je kunt doen, dat weet ik ook wel. Maar eerlijk gezegd denk ik dat ik straks in het stemhokje sta zoals veel Nederlanders: met een potlood in mijn hand, een zucht… en de stille hoop dat er ineens een elfde partij op het formulier verschijnt.
