Zo, weer een kutnacht achter de rug. Slapen met een harnas dat aanvoelt als een ijzeren plaat om je borstkas. Leuk is anders. En van een goede nachtrust is voorlopig ook geen sprake.
Maar goed, morgen zitten we op één week. Nog even doorzetten, nog vijf te gaan. We houden de moed erin!
En er is goed nieuws: dinsdag mag ik naar huis! Alle medische neuzen wijzen dezelfde kant op en de artsen vinden het verantwoord. Weliswaar met een flinke verzameling medicijnen en pijnstillers, maar dat mag de pret niet drukken. Gelukkig is de morfine verleden tijd. Daar leek ik op een gegeven moment wel een drugsverslaafde die niet meer wist wie ze was en wat ze deed. Dat hoeft van mij niet nog een keer.
Naar huis gaan is natuurlijk fantastisch. Eindelijk weer terug naar mijn eigen vertrouwde omgeving en vooral naar mijn vriendin Poes. Wat heb ik haar gemist!
Maar eerlijk is eerlijk, het is ook best een beetje eng. Thuis ben ik een groot deel van de dag op mezelf aangewezen. En als je lijf na zo’n operatie bij ieder pijntje of vreemd gevoel aan de bel trekt, ga je toch twijfelen. Is dit normaal? Hoort het erbij? Of moet ik er iets mee?
Het vertrouwen in dit ouwe, kapotte lijf moet dus weer terugkomen. Dat zal tijd kosten, net als het herstel zelf.
Voorlopig eerst maar eens die laatste dag hier doorkomen. Daarna lekker naar huis, naar Poes en mijn eigen bed. Al zal dat harnas daar waarschijnlijk niet minder gezellig om worden… 😉
Ik hoop vooral dat je thuis straks stap voor stap wat meer vertrouwen krijgt. En vergeet niet: je hoeft niet meteen alles zelf te kunnen. Volg de hersteladviezen van het ziekenhuis en trek bij twijfel aan de bel. Je hebt al een flinke klus achter de rug. ❤️