Vandaag weer een afspraak gehad met mijn cardioloog. En het is nu duidelijk: ik ben geschikt voor een operatie. De hartchirurg van het UMCG neemt binnenkort contact met me op en samen gaan we bekijken welke operatie voor mij het beste is. De verwachting is dat ik nog dit jaar geopereerd word.
Zie ik daar tegenop? Ja natuurlijk. Het is tenslotte geen APK’tje waarbij ze even onder de motorkap kijken en zeggen: zo, die kan er weer een jaartje tegenaan. Het is wel mijn hart en dus de motor van het hele spul. Maar eerlijk gezegd ben ik ook wel blij dat er nu eindelijk duidelijkheid is. Laat het maar gebeuren, want mijn leven staat op dit moment toch behoorlijk stil.
Veel verder dan een paar uurtjes weg kom ik niet. Daarna moet ik weer naar huis om mijn rust te pakken. En dat betekent dat er de komende tijd best wat dingen aan mijn neus voorbijgaan. De grote theezakjesruilbeurs in Apeldoorn bijvoorbeeld. Daar had ik graag tussen honderden zakjes willen neuzen, maar dat wordt dus een keertje overslaan. Ook geen dagje Intratuin Duiven om mijn Olaf op te halen. En een Duitse kerstmarkt zit er waarschijnlijk ook niet in. Nou ja, de kerst komt volgend jaar ook wel weer. Olaf trouwens hopelijk ook.
Voorlopig dus maar fietsen als het kan en misschien een stukje wandelen. Even naar de supermarkt lukt gelukkig nog prima, al zit er tegenwoordig wel een soort onzichtbare klok in mijn hoofd: hoe laat moet ik weer thuis zijn?
Als ik het zo opschrijf, is het eigenlijk best een raar idee dat mijn leven er voorlopig zo uitziet. Ik ben helemaal niet iemand die graag stilzit. Ik wil eropuit, fietsen, ergens rondneuzen, een beurs bezoeken en gewoon kunnen zeggen: we zien wel hoe laat we thuiskomen. Maar goed, eerst maar eens die operatie achter de rug zien te krijgen. Daarna rustig herstellen en hopelijk komt er vanzelf weer wat meer ruimte.
En gelukkig staat er iets leuks op de kalender waar ik alvast naar uit kan kijken: 7 april. Dat lijkt nog een eeuwigheid weg, maar ik heb geleerd dat de tijd ook gewoon doortikt als je wat minder kunt. Voorlopig dus maar rustig aan, genieten van wat wél kan en vooral niet te ver vooruit kijken.
Eerst dat hart weer een beetje fatsoenlijk aan de praat krijgen. Daarna zien we wel weer verder. En hopelijk staat de motor daarna weer wat beter afgesteld.
