Een boek dat me al snel meenam naar Californië, de geur van sinaasappels en het warme landschap: De sinaasappelboomgaard van Manuela Inusa. Alleen de titel klinkt al alsof je even je koffer moet pakken en naar een zonnige bestemming moet vertrekken.
Het verhaal speelt zich af rond een sinaasappelboomgaard in Californië, waar familie, liefde, herinneringen en geheimen allemaal met elkaar verweven zijn. De boomgaard is niet zomaar een plek, maar vormt een belangrijk onderdeel van het verhaal en van de familiegeschiedenis.
Zoals ik inmiddels van Manuela Inusa gewend ben, leest het boek makkelijk. De sfeer van Californië wordt mooi beschreven en je kunt je de boomgaarden, de warmte en de geur van de sinaasappelbloesem bijna voorstellen. Tegelijkertijd gebeurt er binnen de familie natuurlijk van alles. Oude gebeurtenissen en geheimen komen langzaam boven water en hebben ook gevolgen voor het heden.
Ik vond het een prettig boek om te lezen. Niet te zwaar, maar wel met genoeg familieperikelen om nieuwsgierig te blijven naar hoe het verdergaat. Juist de combinatie van het zonnige Californische landschap en de persoonlijke verhalen maakt het boek aantrekkelijk.
Toch had ik aan het einde een beetje het gevoel dat ik iets miste. Het einde vond ik namelijk behoorlijk abrupt. Er waren voor mijn gevoel nog dingen die verder uitgewerkt of afgerond hadden kunnen worden. En ineens was het boek uit. Ik bleef een beetje zitten met de gedachte: hè, zijn we nu al klaar?
Dat vond ik jammer, want ik had juist graag nog wat langer in het verhaal willen blijven.
