Is er eigenlijk wel een goed moment om te scheiden? De afgelopen dagen bleef één verhaal door mijn hoofd spoken. Iemand gaat scheiden terwijl haar man ongeneeslijk ziek is. Ze zijn elkaar tijdens zijn ziekteproces kwijtgeraakt.
Tsja… wat moet je daar als buitenstaander mee?
Ook ik ben gescheiden, dus ik weet dat een huwelijk soms echt niet meer werkt. Maar deze situatie vind ik lastig. Want wat doe je als iemand van wie je houdt ernstig ziek wordt en daardoor misschien ook totaal verandert? Zet je dan alles opzij en blijf je naast hem staan? Of mag je op een gegeven moment zeggen: tot hier en niet verder, ik moet ook aan mezelf denken?
En dan is er een kind. Een kind dat nu ziet dat papa en mama uit elkaar gaan, terwijl het misschien nog helemaal niet beseft dat papa ziek is. Later, als het ouder is, komt misschien pas het besef en de vraag: waarom zijn jullie toen uit elkaar gegaan?
En ondertussen heeft niemand een glazen bol. Niemand weet hoeveel tijd er nog is.
Wat het verhaal extra ingewikkeld maakt, is dat de moeder mede door de bekendheid van haar man een eigen bedrijf heeft opgebouwd. Nu krijgt ze misschien bakken met kritiek over zich heen. En natuurlijk heeft iedereen daar meteen een mening over. Social media staat tenslotte vol met mensen die precies weten hoe een ander zijn leven moet leiden.
Maar weten wij dat eigenlijk wel?
Wij kennen een verhaal. Niet het hele verhaal.
Misschien is er achter de voordeur al veel meer gebeurd dan wij ooit zullen weten. Misschien is deze beslissing maanden of jaren geleden al begonnen. En misschien heeft iemand juist heel lang geprobeerd vol te houden.
Dus nee, ik weet niet wat ik zou doen. En misschien is dat precies het punt.
Er bestaat waarschijnlijk geen goed moment om te scheiden. Alleen een moment waarop je moet kiezen hoe je verder wilt leven.
En daar mogen wij als buitenstaanders best over nadenken. Maar misschien moeten we oppassen dat nadenken niet verandert in oordelen.
