En dan is het ineens alweer het laatste weekend van Zummerbühne. Ik kan bijna niet geloven hoe snel de tijd is gegaan. Het voelt alsof ik nog maar net vol spanning en verwachting aan de eerste voorstellingen begon, met gezonde zenuwen en zoveel zin om eindelijk te laten zien waar we samen zo hard aan hadden gewerkt. En nu zitten we alweer in de laatste dagen.
Helaas kon ik er in de tweede week niet bij zijn. Dat vond ik best lastig, want juist tijdens zo’n bijzondere periode wil je geen moment missen. Daarom heb ik de afgelopen dagen extra intens genoten. Het was heerlijk om weer op de locatie te zijn, de vertrouwde sfeer te voelen, bekende gezichten tegen te komen en meteen weer onderdeel te zijn van die bijzondere energie. Zelfs de kleine momenten achter de schermen kregen daardoor iets speciaals.
En dan het publiek… De reacties na afloop raken me iedere keer opnieuw. De lach tijdens de voorstelling, de stilte op ontroerende momenten, het warme applaus en de enthousiaste verhalen en recensies: het geeft zoveel voldoening. Soms ben je na een voorstelling moe en leeg, maar één oprechte reactie uit het publiek kan dan ineens alles weer laten stromen. Daar doe je het uiteindelijk toch voor.
Nog twee voorstellingen te gaan en dan valt het doek. Dat vooruitzicht maakt me een beetje weemoedig. Ik ga de mensen, de spanning voor aanvang, de gezamenlijke focus en zelfs de hectiek enorm missen. Tegelijkertijd ben ik vooral dankbaar dat ik hier deel van mocht uitmaken. Wat hebben we genoten van de voorstelling, van elkaar en van het samen maken van iets dat groter werd dan ieder van ons afzonderlijk.
Laatste weekend dus. Nog één keer alles geven, elkaar aanmoedigen en vooral bewust genieten van ieder moment. Want voor je het weet is het voorbij… en vraag je je af waar die weken gebleven zijn.
foto Liesbeth Holman
