Code geel, storm, onweer en heel veel regen. In de loop van de middag zou het volgens de eerste berichten helemaal losgaan. Shit… daar gaat mijn wekelijkse fietstocht.
Maar gaandeweg de ochtend begint Buienradar andere beelden te laten zien. Geen noodweer in de middag, maar op z’n vroegst pas in de avond. En een beetje regen? Ach, dat mag eigenlijk de naam regen niet eens krijgen. Dus fiets klaar en gaan!
Via Hoogezand fietsen we richting Westerbroek en vervolgens richting Haren. Daar steken we het spoor over en duiken het tunneltje in, richting de Westerbroekstermadepolder. Een prachtig natuurgebied in het Hunzedal, tussen het Foxholstermeer en het Zuidlaardermeer. De polder maakt deel uit van het grotere Zuidlaardermeergebied.
Maar het eerste wat ons vandaag opvalt, is niet het water. Het is juist het gebrek eraan.
Droogte.
Grote stukken die normaal behoorlijk nat zijn, liggen nu droog. Inmiddels heeft het groen daar bezit van genomen en ziet het landschap er compleet anders uit dan we gewend zijn. Toch is het beslist niet minder mooi. Eigenlijk heeft de natuur gewoon haar eigen versie van de polder gemaakt.
En misschien is dat wel precies waarom fietsen zo leuk is. Je kunt hier tien keer komen en iedere keer ziet het er anders uit.
Op een bewolkte dag is het hier heerlijk fietsen. De lucht hangt laag boven het landschap, de wind doet rustig mee en ondertussen lijkt de herfst al voorzichtig aan de deur te kloppen.
Want ja hoor… de eerste paddenstoelen zijn gespot!
De zomer is blijkbaar nog niet helemaal vertrokken, maar de herfst heeft alvast een voet tussen de deur gezet.
En die code geel? Die bewaren we gewoon voor vanavond. Wij hebben onze eigen waarschuwing gehad:
Code groen: fietsen maar!
