Ergens begin jaren zeventig kruisten onze paden elkaar op de Openbare Mavo in Zuidbroek. Vier vriendinnen, vol plannen, giechels en puberperikelen. Met de één bleef het contact altijd bestaan, met de andere twee deed de tijd wat tijd nu eenmaal doet: die liet het langzaam verwateren.
Tot Facebook ineens besloot voor Cupido te spelen. Dankzij alle oude bekenden die elkaar daar weer vonden, kwam er een reünie. En daar stonden we dan, alsof de pauzebel elk moment weer kon gaan.
Sindsdien zien we elkaar weer regelmatig. Meestal één-op-één, maar vanavond was het eindelijk weer tijd voor de complete bezetting. Vier vriendinnen, één aanhang, een drankje, een goed bord eten en vooral… heel veel verhalen.
En waar hebben we het over gehad? Nou, waar níét over? Stijn en de kat kregen uitgebreid zendtijd, de krieltjes van Romp bleken nog steeds gespreksstof, de danslessen passeerden de revue en zelfs juffrouw Bol moest eraan geloven. En natuurlijk kwamen ook alle jaren ná de Mavo voorbij: werk, kinderen, verrassingen, tegenslagen en vooral heel veel mooie herinneringen.
Het mooiste is misschien nog wel dat we inmiddels allemaal een paar jaartjes ouder zijn. We weten soms niet meer waarom we de keuken in lopen, maar een bijna vijftig jaar oude herinnering? Die vertellen we nog alsof het gisteren was. Dat blijft toch een bijzonder talent.
Op naar de volgende avond. En wie weet waar we het dán weer uren over kunnen hebben… waarschijnlijk gewoon weer over de krieltjes van Romp.
Het was weer gezellig Maria.
En mooi geschreven.
Wat bijzonder zo’n reunie. Samen geschiedenis beleeft.