Je kunt tegenwoordig geen krant openslaan of er wordt weer gewaarschuwd. Douche korter. Tuin niet sproeien. Auto niet wassen. Kraan dicht tijdens het tandenpoetsen. Het lijkt wel alsof we binnenkort met een emmertje en een maatbekertje naast de kraan moeten gaan staan.
Maar eerlijk is eerlijk… hier in Groningen kijken we daar toch nét even anders naar.
Watertekort? Serieus? Na alles wat we de afgelopen maanden over ons heen hebben gekregen? We hebben complete wolkbreuken gehad. Straten veranderden in rivieren, de tuin leek meer op een rijstveld en de slakken voeren bijna in formatie voorbij. Als iemand toen had geroepen: “Vang het op, we krijgen straks een tekort!”, hadden we waarschijnlijk met de kliko’s buiten gestaan.
Natuurlijk snappen we best dat het om grondwater gaat en dat een paar flinke buien niet alles oplossen. Maar het blijft een bijzondere gewaarwording. Eerst vraag je je af of je nog een boot nodig hebt om de containers aan de weg te zetten, en een paar weken later hoor je dat je voorzichtig moet zijn met iedere druppel.
Dus laten we vooral verstandig met water omgaan. Geen zwembad van olympisch formaat vullen voor de goudvis, geen terras schoonspuiten omdat er een blaadje op ligt en misschien de planten gewoon eens een dagje laten nadenken of ze écht dorst hebben.
Maar als iemand hier in Groningen begint over een dreigend watertekort, kijken we toch heel even uit het raam. Naar die sloot die nog steeds voller staat dan de koelkast na de boodschappen.
En dan denken we stiekem hetzelfde: “Als ze nou een paar Groningse buien op de post doen naar de rest van Nederland, zijn we allemaal weer geholpen.”
Water is kostbaar. Daar moeten we zuinig op zijn. Maar een beetje Groningse humor kan gelukkig nog steeds rijkelijk blijven stromen.
Ik merk nu toch wel in de tuin dat het erg droog is.