“Heb je even tijd?” vroeg iemand vanochtend.
Ik keek naar mijn agenda, mijn to-do-lijst, mijn onafgemaakte klusjes en de twintig gedachten die tegelijkertijd door mijn hoofd renden.
“Even kijken…” zei ik.
Mijn agenda begon te lachen. Mijn to-do-lijst kreeg een zenuwinzinking. En ergens in een hoekje zat een piekergedachte al een extra stoel bij te schuiven voor zijn vrienden.
Nee, op dit moment heb ik geen tijd. Mijn dagen zitten voller dan een koekblik van mijn moeder met kerst. En als ik eindelijk vijf minuten rust heb, worden die direct opgeëist door allerlei zaken waar ik me zorgen over maak.
Maar goed, ooit komt er weer een dag dat ik rustig kan zitten, een kop thee kan pakken en kan zeggen: “Zo, nu heb ik tijd.”
Alleen vraag ik me af of mijn piekergedachten dan ook een afspraak hebben staan.
