Douwe Bob is meer dan alleen een zanger. Een aantal jaren geleden gooide hij zijn leven behoorlijk om. Hij koos voor een andere koers en lijkt tegenwoordig veel bewuster in het leven te staan. Afgelopen dagen las ik een artikel waarin werd verteld dat hij regelmatig op bezoek gaat bij een man uit zijn omgeving die door velen waarschijnlijk als een zonderling zou worden bestempeld.
Dat zette mij aan het denken. Ook hier in het dorp woont zo iemand.
Een man ergens midden in de zeventig, wonend in misschien wel een van de mooiste huizen van het dorp. Helaas is het pand zichtbaar aan verval onderhevig, maar dat terzijde. Het is een man die boeken schrijft, ontzettend belezen is en over vrijwel ieder onderwerp wel iets interessants weet te vertellen. Toch kijken veel mensen eerst naar iets anders. Naar de geur die hij verspreidt, die niet bepaald aangenaam is. Naar zijn gebit, waar nog slechts een enkele tand van over is. Zaken die direct opvallen.
Maar wie verder kijkt dan dat, ontmoet een vriendelijke man die altijd in is voor een praatje.
Juist daarom vond ik het zo jammer om op de Fixi-app een melding tegen te komen waarin werd geklaagd over zijn aanwezigheid in de wachtruimte van het gezondheidscentrum. Op die app horen meldingen thuis over een kapotte lantaarnpaal, wateroverlast of zwerfafval. Niet over een dorpsgenoot. De indruk werd zelfs gewekt dat de melding afkomstig was van iemand die in het gebouw werkzaam is.
Dat voelt wrang.
Natuurlijk kan het zijn dat zijn aanwezigheid door anderen als storend wordt ervaren. Maar als dat zo is, ga dan met hem in gesprek. Leg hem vriendelijk uit waarom mensen zich eraan storen. Behandel hem als mens en niet als een probleem dat via een meldingssysteem moet worden opgelost.
Overigens zit hij daar niet omdat hij een afspraak heeft bij de huisarts, de apotheek of de fysiotherapeut. Nee, hij drinkt er graag een gratis kopje koffie en maakt af en toe een praatje.
Misschien is dat juist wel waar het om draait: gezien worden.
Daarom heb ik zoveel respect voor Douwe Bob. Hij kiest niet voor afstand, maar voor contact. Hij kijkt niet naar wat iemand anders maakt in de ogen van de meerderheid. Hij neemt een paar broodjes haring mee, gaat naast die man zitten en eet gezellig met hem. Geen grote woorden, geen sociale-mediacampagne, maar gewoon menselijke aandacht.
En misschien is dat uiteindelijk precies wat veel mensen nodig hebben: niet dat er óver hen wordt gepraat, maar dát er met hen wordt gepraat.
