Mei staat voor mij in het teken van 40-45, een stuk geschiedenis waar ik mee ben opgegroeid door mijn ouders. De vele boeken en films hebben me altijd geïnteresseerd. De film “Het verloren transport” kende ik niet en heb ik op 4 mei op tv gezien.
Na de bevrijding van een trein vol Joodse gevangenen in april 1945 ontstaat een onzekere en gespannen situatie: de oorlog is voorbij, maar hoe nu verder? In een Duits dorp dat net door het Rode Leger wordt ingenomen, kruisen de paden van drie vrouwen uit verschillende kampen. Simone, een Joodse gevangene, probeert te overleven en droomt van een vlucht naar het Westen, terwijl ze zorgt voor haar zieke vriend. Winnie, een jonge Duitse, is woedend en radeloos na het verlies van haar moeder. Vera, een Russische scherpschutter, blijft op de achtergrond en lijkt moeilijk te doorgronden.
De film richt zich niet op de gevechten zelf, maar op de nasleep ervan. Oude vijandbeelden blijken niet langer houdbaar, terwijl wantrouwen, verdriet en wraakgevoelens nog volop aanwezig zijn. In deze onzekere situatie groeien langzaam voorzichtige menselijke contacten tussen de vrouwen, die elkaar noodgedwongen met andere ogen moeten bekijken.
Het verhaal ontvouwt zich als een mozaïek van hun ervaringen. Vooral Simone’s sterke overlevingsdrang komt duidelijk naar voren, terwijl de andere personages wat mysterieuzer blijven. De film laat zien hoe complex de periode vlak na de oorlog is, zonder de tragiek te verzachten. Tegelijk ontstaan er kleine, intieme momenten die de menselijkheid benadrukken, ondanks alles wat er is gebeurd.
Een film niet over de periode in de oorlog maar van gelijk na de bevrijding, een dikke 8 voor deze film. Film uit 2022, dus de tekst op de filmposter klopt niet meer.
