Afgelopen jaar, op een van mijn fietstochten, ergens tussen windvlagen en eindeloze rechte wegen kwam ik dit boek tegen in een mini bieb. Meegenomen en zou het ooit wel een keer lezen. Als de tijd daar was. Nu was het zover en dan is het ineens een boek wat je in een adem uitleest.
In dit boek vertelt Gerie Smit haar aangrijpende verhaal over die noodlottige nacht. Zoals zoveel pubers was ze bezig met heel andere dingen: verliefdheid, spanning, en de hoop dat die ene jongen haar misschien die avond haar eerste kus zou geven. Dat zo’n onschuldige verwachting zou omslaan in een nachtmerrie, had niemand zich kunnen voorstellen.
Wat daarna volgt, is bijna niet te bevatten. Gerie beschrijft hoe ze vlak na de brand eigenlijk niets voelde. Geen pijn, geen paniek—alleen de vreemde, angstaanjagende constatering dat de vellen van haar handen hingen. Ze was nog bij bewustzijn en kon zelfs lopen. In eerste instantie leek het mee te vallen, ook volgens de ambulanciers. Maar eenmaal in het ziekenhuis bleek de werkelijkheid veel harder: haar verwondingen waren ernstig. Wat volgde was een lange periode van maanden in het ziekenhuis, vol operaties, pijn en een moeizaam herstel. En zelfs toen ze eindelijk naar huis mocht, bleek dat nog lang niet het einde van haar strijd.
Wat dit boek zo sterk maakt, is hoe eerlijk Gerie haar verhaal vertelt. Ze spaart zichzelf niet. Ze laat zien hoe ze boos werd—op verpleegkundigen, op artsen, op haar ouders, op alles en iedereen. Hoe ze soms uitviel, verkeerde dingen zei, en zelfs ‘t Hemeltje vervloekte. Ze wilde geen slachtofferhulp, geen bijeenkomsten, geen confrontatie. Alles wat haar aan die nacht herinnerde, duwde ze van zich af.
Het boek leest vlot, maar laat je niet los. Je blijft doorlezen, gedreven door de vraag hoe het verder met haar gaat—hoe ze telkens weer een tegenslag verwerkt en toch doorgaat. De meest aangrijpende momenten zijn misschien wel die waarop ze hoort wie het niet heeft overleefd. Jongeren, leeftijdsgenoten… levens die abrupt eindigden, op een manier die niemand verdient.
Het is inmiddels jaren geleden, maar de gebeurtenis staat nog altijd in het geheugen gegrift. Voor velen zal Volendam altijd meer zijn dan alleen muziek en bekende artiesten. De herinnering aan die nacht hoort er onlosmakelijk bij.
