Dat klinkt als zo’n wandeling die eerst een beetje tegenstribbelt (“moet ik dit nou nog doen?”) en halverwege ineens precies wordt wat je nodig had.
De route langs de gaswinninglocatie Spitsbergen heeft ook iets bijzonders: een plek die ooit draaide om activiteit en productie, en nu bijna stilgevallen is. Zo’n terrein dat nog “aanwezig” voelt, maar tegelijk langzaam teruggegeven wordt aan de omgeving. Alsof de tijd daar net iets trager loopt.
En dan door naar het Botjeszandgat, over dat geheime pad… dat zijn precies die stukjes die een wandeling memorabel maken. Niet de rechte wegen, maar die half-verborgen paadjes waar je het gevoel hebt dat je er eigenlijk alleen maar “per ongeluk” terechtkomt. Met waarschijnlijk alleen wat ritselende bladeren, vogels die hun laatste ronde doen en dat typische avondlicht dat alles net wat zachter maakt.
Mooi ook hoe je het beschrijft: moe beginnen, maar eindigen met rust in je hoofd en beter slapen. Dat is eigenlijk de beste beloning die zo’n avondwandeling kan geven.
