Het begon als zo’n dag waarvan je denkt: we zien wel waar het schip strandt — en eindigt als een verrassend goed gevulde zondag.
Het boek van Hendrik Groen ging dicht. Uit. Klaar. Altijd een klein momentje van afscheid, alsof je iemand even moet laten gaan. Maar goed, geen tijd om sentimenteel te doen, want daar stond die Piaggio-achtige energie al te trappelen: door!
De nieuwe werk-/theekamer begint inmiddels serieus vorm te krijgen. Met dank aan Geja en Harm — zonder hen was het waarschijnlijk nog een kamer vol goede bedoelingen en losse theezakjes geweest. Nu begint het ergens op te lijken. Structuur. Overzicht. (Nou ja, soort van.)
Dan gaat de telefoon. Jeroen. Grote aankoop. Altijd spannend, klinkt meteen alsof er dozen, kabels en lichte stress in de lucht hangen. En inderdaad: later komt hij langs om een halve elektronicawinkel te installeren — laptops, schermen, scanner… het soort moment waarop je denkt: ik wilde alleen maar thee drinken vandaag.
Maar eerst: hup, naar Groningen. Want er is een toetsenbord nodig. En zoals dat gaat, blijft het daar natuurlijk niet bij. Want als je er dan toch bent… eten. En niet zomaar ergens — nee, even door naar Veendam. Gewoon omdat het kan. En omdat een zondag daar blijkbaar prima voor is.
En zo wordt een “zomaar een dag” ineens een dag met van alles: een afgerond boek, een kamer in opbouw, techniek die zijn intrede doet en een spontane mini-roadtrip met een bord eten als beloning.
Gewoon een lekkere zondag.
En morgen? Nog zo’n cadeautje: Koningsdag.
Klinkt alsof je het leven aardig goed in de vingers had vandaag.
