Zomaar 100 leuke zakjes op mijn pad, ga ik ze gewoon wegzetten onder de naam Book of Tea 100 in mjin oud Excelbestand of toch maar scannen en op LastDodo zetten. Mijn drijfveer was niet zo zeer het op Lastodo te zetten maar meer om het te laten zien. Voor wie cijfers wil zien, rond de 50 000 zakjes staan keurig in de database van LastDodo en rond de 35 000 staan daar niet maar nog altijd in een Excelbestand. Ooit zullen deze ook op LastDodo komen te staan. Ooit!
De honderd theezakjes die netjes in een boek zaten, begonnen zachtjes te fluisteren. Eerst voorzichtig, alsof ze moesten wennen aan het licht. Daarna steeds levendiger, want ze zijn al jaren oud en dus wat onwennig wanneer ik ze op de glasplaat van de scanner leg.
“Ah, frisse lucht!” zuchtte de Earl Grey, die al jaren dacht dat hij vergeten was.
“Is het al lente?” vroeg een vrolijke groene thee, die nog steeds een zweem van bloesem met zich meedroeg.
“Het maakt mij niet uit welk seizoen het is,” bromde een stoere zwarte thee. “Als er maar water bij komt.”
.
Een kruidenthee die iedereen probeerde te kalmeren als de boel te druk werd.
En een klein, vergeten zakje ergens achterin dat zachtjes fluisterde: “Ik ben speciaal… maar niemand heeft me ooit geproefd.”
Samen vormden ze een bonte verzameling van smaken, geuren en herinneringen. Honderd kleine tijdcapsules, gevangen tussen papier en draad.
Een zacht gejuich ging door het boek.
