Ze zeggen wel eens dat je voor schoonheid naar het buitenland moet. Maar die mensen zijn duidelijk nog nooit echt rond Zuidbroek geweest.
Het was een gewone avond. Geen bijzondere lucht, geen kleuren die om aandacht vroegen. Gewoon rustig, een beetje grauw misschien zelfs. Maar juist daar, langs de stille wegen en uitgestrekte velden, zit het hem.
Geen drukte, geen haast. Alleen het zachte geluid van de wind en ergens in de verte een boerderij die er al jaren onverstoorbaar staat. Het landschap dat zich niet opdringt, maar er gewoon ís. Eerlijk en nuchter.
En terwijl je daar loopt, zonder afleiding, merk je het ineens: dit hoeft niks te bewijzen. Dit is gewoon mooi zoals het is.
Groningen is mooier dan menigeen denkt. Zeker hier, waar het gewone eigenlijk best bijzonder blijkt.
