Het begon als een onschuldige week vrij. Gewoon even niks, beetje rommelen, theeverzameling verhuizen, misschien wat theezakjes ordenen… maar dat liep natuurlijk compleet uit de hand.
Want op de laatste dag stond daar ineens: Zaandam. Dé plek. Het mekka. De arena. De… theezakjes-top.
Met een tas die leeg was en honderden zakjes die geruild mogen worden, stapte ik in de auto. Onderweg nog gedacht: “Rustig aan, niet te gek doen.”
Nou, spoiler: dat is dus totaal niet gelukt.
Eenmaal daar ging het los. Tafels vol theezakjes, stapels, mapjes, ruilboekjes… en mensen! Sonja, Ina, Joke, Sandra, Irene, Sjieuwke, Adrie, Loes en Marja – allemaal gewapend met hun eigen schatten. Het was geen ruildag, het was een strategisch onderhandelingsspel van het hoogste niveau.
“Deze heb ik dubbel.”
“Oh! Die zoek ik al jaren!”
“Dan wil ik wel die van jou… en die… en stiekem ook die daar.”
Voor je het weet zit je diep in een ruildeal waar zelfs een diplomaat van zou zweten.
En ergens, halverwege de chaos, verloor ik de tel. Tot het moment suprême later thuis: de buit tellen.
474 nieuwe theezakjes.
Vierhonderdvierenzeventig.
Ik herhaal: vier. honderd. vier. en. zeventig.
Mijn tas? Niet meer te tillen.
Mijn hoofd? Licht oververhit.
Mijn hart? Intens gelukkig.
Tussendoor werd er gelachen, gekletst en fanatiek geruild alsof ons leven ervan afhing. En dat allemaal dankzij Elly en haar zus, die deze heerlijke georganiseerde gekte mogelijk maakten. Echt, zonder hen was dit gewoon een saaie dag geweest met… nou ja… veel minder theezakjes.
Op de terugweg zat ik tevreden naast mijn buit. Alsof ik een schatkaart had gevolgd en de jackpot had gevonden.
En thuis?
Daar wacht nu de volgende uitdaging:
474 zakjes een plekje geven… zonder dat de kast instort.
Maar ach… dat is een probleem voor de komende weken.
En dan de mooiste aanwinsten.
Wat een geweldig leuk stukje heb je geschreven. Bedankt Maria