Wat er deze maand níét komt, is het gebruikelijke rondje “kijk eens wat een mooie zakjes”. Geen parade van de fraaiste plaatjes, geen keurig geselecteerde topstukken. Dit keer voelt het anders.
In plaats daarvan wil ik een paar zakjes laten zien die misschien niet de mooiste zijn – maar wél de meest bijzondere.
Ze kwamen mijn kant op in de coronatijd. Een periode die we allemaal op onze eigen manier hebben beleefd. Stilte op straat, afstand houden, even geen bezoek zoals vroeger. En juist in die tijd lagen ze ineens op mijn deurmat. Kleine envelopjes met inhoud die meer betekende dan alleen een nieuw label voor de verzameling.
Ik weet nog dat ik twijfelde. Horen ze hier wel tussen? Passen ze in mijn mappen, tussen al die andere zorgvuldig geordende zakjes? Of moest ik ze apart leggen, in een mapje “corona”, zonder ze echt op te nemen in het geheel?
Maar hoe langer ik ernaar keek, hoe duidelijker het werd: juist deze zakjes verdienen een plek. Niet alleen om wat erop staat, maar om het verhaal erachter. Ze herinneren aan een tijd van onzekerheid, maar ook van verbondenheid. Aan mensen die toch iets opstuurden, een gebaar maakten, contact zochten.
En dat maakt ze misschien wel waardevoller dan de mooiste ontwerpen.
Dus ja, ze krijgen gewoon hun plek in de verzameling. Niet als uitzondering, maar als onderdeel van het verhaal. Want verzamelen gaat niet alleen over wat mooi is – het gaat ook over wat betekenis heeft.
Wat apart en ik zou me er voor aanbevolen houden.T.groeten.
Hahaha Marja, je kunt niet alles bezitten. Jij bezit ongetwijfeld ook zakjes die ik niet in mijn verzameling heb zitten. Hierdoor blijven we hongerig naar mooie nieuwe exemplaren.