Het moment waarop Grace Healey in de drukte van Grand Central Terminal een achtergelaten koffer vindt, voelde bijna filmisch. Ik zag het helemaal voor me: de echoënde hal, de haastige mensen, en daar die ene koffer die haar leven verandert. Dat ze hem openmaakt en twaalf foto’s vindt van onbekende vrouwen – het is zo’n klein gebaar, maar met enorme gevolgen.
Wat mij vooral raakte is dat het verhaal gedeeltelijk is gebaseerd op echte gebeurtenissen. Het idee dat er daadwerkelijk vrouwelijke geheim agenten vanuit Londen naar bezet Europa werden gestuurd tijdens de Tweede Wereldoorlog, geeft het verhaal extra gewicht. De fictie maakt het meeslepend, maar de waarheid eronder maakt het indrukwekkend.
Ik merkte dat ik vooral werd meegezogen in het verhaal van Marie, de jonge moeder die alles achterlaat om een gevaarlijke missie te volbrengen. Haar moed, haar twijfels, haar loyaliteit – het voelt zó menselijk. Je weet dat het oorlog is, dat het mis kan gaan, en toch hoop je tegen beter weten in dat het goedkomt.
Dit boek is voor mij een verhaal over nieuwsgierigheid die uitgroeit tot vastberadenheid, over vrouwen die veel meer waren dan de geschiedenisboeken vaak laten zien, en over vriendschap en verraad in de donkerste tijden. Het begon rustig, maar eindigde als zo’n boek dat je nog even stil achterlaat als je het dichtslaat. En dat zijn wat mij betreft de mooiste.
Soms heb je zo’n boek waarbij je in het begin denkt: hmm, even wennen. Dat had ik hier ook. De eerste hoofdstukken moest ik echt inkomen – nieuwe namen, een andere tijd, Manhattan in 1946 dat langzaam tot leven komt. Maar dan… komt er een punt waarop je ineens midden in het verhaal zit en je niet meer loslaat. En dan wil je alleen nog maar doorlezen.
Het moment waarop Grace Healey in de drukte van Grand Central Terminal een achtergelaten koffer vindt, voelde bijna filmisch. Ik zag het helemaal voor me: de echoënde hal, de haastige mensen, en daar die ene koffer die haar leven verandert. Dat ze hem openmaakt en twaalf foto’s vindt van onbekende vrouwen – het is zo’n klein gebaar, maar met enorme gevolgen.
Wat mij vooral raakte is dat het verhaal gedeeltelijk is gebaseerd op echte gebeurtenissen. Het idee dat er daadwerkelijk vrouwelijke geheim agenten vanuit Londen naar bezet Europa werden gestuurd tijdens de Tweede Wereldoorlog, geeft het verhaal extra gewicht. De fictie maakt het meeslepend, maar de waarheid eronder maakt het indrukwekkend.
Ik merkte dat ik vooral werd meegezogen in het verhaal van Marie, de jonge moeder die alles achterlaat om een gevaarlijke missie te volbrengen. Haar moed, haar twijfels, haar loyaliteit – het voelt zó menselijk. Je weet dat het oorlog is, dat het mis kan gaan, en toch hoop je tegen beter weten in dat het goedkomt.
Dit boek is voor mij een verhaal over nieuwsgierigheid die uitgroeit tot vastberadenheid, over vrouwen die veel meer waren dan de geschiedenisboeken vaak laten zien, en over vriendschap en verraad in de donkerste tijden. Het begon rustig, maar eindigde als zo’n boek dat je nog even stil achterlaat als je het dichtslaat. En dat zijn wat mij betreft de mooiste.
