Zoonlief is verhuisd naar Wagenborgen. Zijn kamer is leeg, de wasmand ineens opvallend licht en het blijft verdacht stil op de trap. Waar eerst geroepen werd: “Mam, weet jij waar mijn…?” hoor ik nu alleen nog het zachte getrippel van Poes.
We zijn nu met z’n tweeën. Ik en de kat. Zij kijkt me aan alsof ze wil zeggen: “Zo. Nu ben ik weer eerste keus.” En eerlijk is eerlijk… ze heeft een punt.
Het huis voelt groter, rustiger… en soms een tikje leeg. Maar tussen de stilte door zit ook iets moois: trots. Hij vliegt uit. En ik? Ik leer opnieuw hoe het klinkt als alleen de klok tikt en Poes spint.
