D66, CDA en VVD zijn eruit. Handtekeningen gezet, glimlachen op standje “verantwoordelijkheid”, en Nederland heeft… een minderheidskabinet.
Op papier klinkt het volwassen. In de praktijk voelt het als politiek koorddansen zonder vangnet. Elk wetsvoorstel wordt een onderhandeling, elke stemming een cliffhanger, elke week een mini-formatie. Regeren met losse steun, vertrouwen op gelegenheidsmeerderheden en hopen dat niemand te hard niest.
De vraag is dus niet of we weer naar het stembureau gaan.
De vraag is: hoe snel.
Want een minderheidskabinet in een versnipperd politiek landschap is als fietsen met losse zijwieltjes: het gaat vooruit… tot de eerste hobbel. En die hobbels? Die liggen hier overal. 😅
Kortom: het land draait door, het kabinet start — maar de verkiezingsborden kunnen alvast in de schuur blijven liggen. Die gaan we nog nodig hebben.
/
