De mensen die mij ook volgen op Facebook hebben het waarschijnlijk al gemerkt: ik ben er eigenlijk helemaal klaar mee. Echt klaar. Waar ik mijn tijdlijn ook open, ik lijk vooral overspoeld te worden door negativiteit. Afgelopen zondag was voor mij weer zo’n dieptepunt.
De Popprijs ging dit jaar naar Suzan en Freek. Nu is dat niet bepaald mijn muziek – laat dat duidelijk zijn – maar eerlijk is eerlijk: het is nog altijd iets waar ik mijn schouders over kan ophalen. Veel erger vond ik wat ik daarna las. De reacties onder het nieuwsbericht waren ronduit walgelijk. We weten allemaal wat er speelt in het leven van deze twee mensen, maar blijkbaar wordt zo’n vreselijke ziekte door sommige Nederlanders meer dan gegund. Ik kon nauwelijks geloven wat ik las. Hoe komt het in vredesnaam in iemand op om dit soort gedachten te hebben, laat staan ze ook nog publiek te delen?
Natuurlijk mag je teleurgesteld zijn als jouw favoriete artiest niet met de Popprijs 2026 naar huis gaat. Dat snap ik. Maar dat is toch geen reden om een ander letterlijk de dood toe te wensen? Op zo’n moment schaam ik me bijna plaatsvervangend.
En toch… ik kan Facebook niet zomaar vaarwel zeggen. Ik heb het nodig om contact te houden met mede-verzamelaars over de hele wereld. Ik ontdek er leuke uitjes, lees er over nieuwe boekreleases en blijf op de hoogte van allerlei dingen die we vroeger gewoon uit de krant haalden. Maar die reacties? Wat mij betreft mogen ze die per direct afschaffen. Want wat daar soms voorbij komt, gaat echt alle perken te buiten.
Misschien ligt het niet aan Facebook zelf, maar aan wat wij er met z’n allen van gemaakt hebben. En juist dat stemt me op dit moment vooral verdrietig.
En voor wie wil weten wie ik de Popprijs 2026 graag had zien winnen: Douwe Bob.
Foto AI via ChatGPT
