Vandaag eens een blog wat voor de Groningers een bekend verschijnsel is maar wat niet Groningers niet zullen begrijpen. Waarom juist nu dit plaatsen?
Gisteren reed ik vanuit Appingedam richting Zuidbroek, een route die ik de komende jaren hopelijk vaker zal rijden. Prachtige zonnige dag maar langzaamaan zakt de zon weg. Maar die luchten die ik zie zijn zo bijzonder, die zie je nergens anders dan in de Groningen.
Het licht. Het noorden vangt een koel, helder licht dat voortdurend verandert. Soms zilverachtig en rustig, dan weer fel en dramatisch. Schilders wisten dit al eeuwen geleden, maar je ziet het elke dag als je even omhoog kijkt.
De wolkenformaties. Stapelwolken die eruitzien alsof ze zo uit een schilderij zijn gelopen, lange wolkenstraten die snelheid suggereren, of zware onweersluchten die langzaam over het land schuiven. Het voelt groots, bijna filmisch.
Zonsopkomsten en -ondergangen. In Groningen duren ze vaak nét wat langer om echt van te genieten. De lucht kleurt roze, paars, oranje en goud, en alles daaronder wordt een silhouet. Soms lijkt het alsof de hemel in brand staat.
Het weer dat je ziet aankomen. Omdat het land zo open is, zie je buien letterlijk op je af komen. Regen als een grijze sluier in de verte, een regenboog die zich kilometers breed uitstrekt, of een plotselinge zonnestraal die alles laat oplichten
En dan kom ik gelijk op het nieuwe nummer van Tiktok Tammo. Ik ben dus beslist niet de enige die verliefd is op de Groninger luchten.
