Sneeuw is een beetje zoals visite die onaangekondigd langskomt.
Als het net begint, is iedereen enthousiast. “Kijk dan!” roepen we, terwijl we naar buiten staren alsof we het wonder van de eeuw meemaken. De wereld wordt stil, wit en zacht. Auto’s rijden langzamer, geluiden verdwijnen, en zelfs een gewone straat lijkt ineens magisch. Sneeuw is leuk. Punt.
Maar dan… blijft het liggen.
De witte deken verandert langzaam in natte sokken, koude tenen en glibberige stoepen. Wat eerst poederachtig en mooi was, wordt grijs, papperig en verdacht veel lijkt het op slushpuppy zonder smaak. Fietsen wordt een avontuur, lopen een risicoanalyse en elke stap is een gok.
En toch — ergens daartussenin blijft het iets bijzonders. Want sneeuw dwingt ons om even langzamer te gaan. Om te mopperen, maar ook om te lachen als iemand uitglijdt (zodra we zeker weten dat het goed gaat). Om herinneringen te maken aan sneeuwballen, krakende voetstappen en rode neuzen
Dus is sneeuw leuk of is het troep?
Het is allebei.
Leuk voor het hart.
Troep voor de schoenen. ❄️👟
