Nadat Sinterklaas met stille trom, een lege zak en een lichte kater het land weer had verlaten, begon voor mij het échte feest. Niet het kerkelijke gedeelte hoor — daar heb ik niks mee. De kerk zie ik eigenlijk alleen van buiten, meestal als ik er langs fiets en denk: mooi gebouw, maar ik ga door.
Maar kerst? Kerst vind ik fijn. Niet vanwege het geloof, maar vanwege de lichtjes. Heel. Veel. Lichtjes.
Zodra de chocoladeletters op zijn, sleep ik een echte boom naar binnen. Geen plastic nepding dat al drie levens achter de rug heeft, maar eentje die nog naar bos ruikt en de halve woonkamer onder de naalden legt. Hoort erbij.
Dan gaan de kaarsjes aan. Niet één of twee, nee, alsof de brandweer alvast geoefend heeft. Het huis wordt warm, gezellig en een tikje levensgevaarlijk. Precies zoals kerst hoort te zijn. Ondertussen schrijf ik kerstkaarten. Met pen. Op papier. Met een postzegel erop. Ouderwets, ja. Maar wel gemeend.
En dan social media…
Daar doe ik dus niet aan mee. Ik ga niemand “fijne feestdagen” wensen met één druk op de knop, zodat honderd mensen exact hetzelfde berichtje krijgen. Kopieer, plak, klaar. Nee bedankt. Als ik iemand iets wens, dan bedoel ik het ook echt — en niet omdat Facebook me eraan herinnert.
Dus geen kerk, geen preek en geen massale online kerstwensen. Wel een echte boom, veel lichtjes, brandende kaarsen en een stapel handgeschreven kaarten.
Mijn kerst is niet heilig, maar wel gezellig. En dat vind ik eigenlijk veel belangrijker. 🎄✨
