Schreef ik amper één dag geleden over het heengaan van een icoon, nu is er wederom een jeugdheld overleden. Deze keer wel iemand die levensgroot boven mijn bed hing. En om dan even mijn vader weer aan te halen, een lang harige teckel, waarbij gelijk duidelijk werd gemaakt dat zo’n vent er nooit in zou komen. Heb ik Ozzy dan nooit live zien spelen, uiteraard heb ik de persoon die vandaag in het nieuws is, wel. George Kooymans, voor mij het gezicht van Golden Earring.
We wisten natuurlijk al enige jaren dat hij ziek was en niet meer beter zou worden. Maar toch komt het dan toch weer plotseling dat hij er niet meer is. Dan denk ik aan een aantal lp’s die ik had maar tijdens de scheiding ben kwijt geraakt maar ook aan 4 jongens in te strakke broeken die mijn jeugd mede bepaalden. Ik die anti disco en soul muziek was, die volledig opging in hard rock. En die nu al weer vele nummers heeft zitten beluisteren. Uiteraard Radar Love, Twillight Zone maar ook het geweldige Just a little bits of peace in my heart. Iemand mag dan wel het aardse hebben verlaten, de muziek zal altijd bij ons blijven. Vraag me dan gelijk af over nummers die nu gemaakt worden er over 50 jaar nog zijn. Want zo is het wel, mijn muziek is ondertussen 50 jaar oud.
